Кога ми недостигаш

Мислам туѓи мисли

Го крадам своето време

Го провлекувам

Помеѓу облаците, соништата,

Далечината и снегот

Кога ќе посакам

Да ти недостигам

Отсонувам песна

Ги затварам очите

И на калдрмата замислувам

Бел цвет.

Кога те нема

Зашто така сакам

Насмевката ја замрзнувам

Во себе го  кажувам името

Вдишувам длабоко

И помислувам

 

Како ми недостигаш…

 

Мирослав Антиќ

Текстови од истата категорија:

Welcome to NetMkd!

Be the first to comment

Leave a Reply

Read more:
Пабло Неруда – Не заборавај да бидеш среќен

Полека умира оној кој не патува, оној кој не чита, оној кој не слуша музика. Оној кој е незадоволен со...

Close