Кога ми недостигаш

Мислам туѓи мисли

Го крадам своето време

Го провлекувам

Помеѓу облаците, соништата,

Далечината и снегот

Кога ќе посакам

Да ти недостигам

Отсонувам песна

Ги затварам очите

И на калдрмата замислувам

Бел цвет.

Кога те нема

Зашто така сакам

Насмевката ја замрзнувам

Во себе го  кажувам името

Вдишувам длабоко

И помислувам

 

Како ми недостигаш…

 

Мирослав Антиќ

Текстови од истата категорија:

Be the first to comment

Leave a Reply

Read more:
Сонувам полн фрижидер, а за доручек немам ништо

Писмената задача на еден средношколец ја замолкна цела Србија на момент. Ученик од средното Угостителско училиште одговараќи на тема за...

Close